Nasze konto: Rada Rodziców przy Przedszkolu Nr 51    73124031031111000035032225

Na to konto mogą Państwo dokonywać wpłat na Radę Rodziców.


Login Form

Odwiedza nas 40 gości oraz 0 użytkowników.

Artykuły

JAK AKTYWNIE WSPIERAĆ DZIECKO ZE SPECJALNYMI POTRZEBAMI EDUKACYJNYMI W ADAPTACJI PRZEDSZKOLNEJ

Prezentację przedstawiono w dniu 5 XI 2014r. na konferencji "EDUKACJA WŁĄCZAJĄCA - DROGĄ KU PRZYSZŁOŚCI" zorganizowanej przez MODN w Opolu.

Autyzm

Prezentacja p. Jolanty Mrozińskiej oraz Agnieszki Piątek

Attachments:
Download this file (Kopia Autyzm wersja 02.ppt)Kopia Autyzm wersja 02.ppt[ ]6835 kB158 Downloads

Opóźniony rozwój mowy dzieci z zespołem Downa

Rozwój mowy u dzieci z zespołem Downa przebiega z opóźnieniem ,co obrazuje  zestawienie w tabeli poniżej:

Dzieci prawidłowo rozwijające się

Dzieci z zespołem Downa

1.

Okres melodii

 

trwa od urodzenia do 1 roku życia

- głużenie – przypadkowe dźwięki
 ( 2-3 m-c)

- gaworzenie – produkowanie dźwięków,      

bawienie się nimi (ok.. 6 m-c)

- głużenie – może pojawić się między 4
a 13 m. ż.

- gaworzenie, w zależności od rozwoju    

psychofizycznego dziecka może wystąpić       między 7 miesiącem życia a  6 rokiem życia. Część dzieci opanowuje ten etap kończąc 1 rok życia, ale są też takie które będą gaworzyć.

2.

Okres wyrazu

 

- trwa od 1 do 2 r. ż. wypowiedzi jednowyrazowe

między 18 m. ż a 10 r. ż.

3.

Okres zdania

4

Okres swoistej mowy dziecięcej

 

Te dwa okresy (3-7 r.ż.) to wyraźny postęp w rozwoju mowy. Pojawiają się zdania, wzbogaca się słownik dziecka, ustala się wymowa.

W omawiany okres kształtowania i rozwoju mowy wchodzą na ogół z opóźnieniem (czasem nie uda się dojść do tego etapu rozwoju)

       

Rozwój mowy zależy od wielu czynników:

  1. ogólnej sprawności narządów artykulacyjnych,
  2. poziomu percepcji słuchowej (słuch fonematyczny, fizjologiczny, pamięć słuchowa, umiejętność kojarzenia),
  3. ogólnego rozwoju intelektualnego.

Prawidłowy przebieg rozwoju mowy u dzieci z zespołem Downa może jedynie zapewnić dobrze zorganizowany proces wychowania i stymulowania rozwojem.

      U dzieci z zespołem Downa z uwagi na anatomiczne anomalie ( duży język, zęby niedostatecznie wykształcone, obniżona pojemność płuc, hypotonia – obniżone napięcie mięśniowe) – występują dysfunkcje oddychania i połykania. Nieprawidłowy sposób oddychania i połykania powoduje u dzieci:

-          wadę zgryzu,

-          międzyzębową artykulację głosek,

-          częste infekcje dróg oddechowych.

Kiedy rozpocząć terapię logopedyczną ?

 Terapię mowy należy zacząć od momentu urodzenia dziecka tj.:

-          od usprawniania biernego narządów artykulacyjnych ( masaż),

-          ćwiczeń oddechowych ( ćw. oddechowe zwiększają napięcie mięśni uczestniczących w procesie oddychania i uczą oddychania przez nos ),

-          wyrobienie nawyku prawidłowego połykania.

Jak nauczyć dziecko oddychać przez nos?

Jednym z warunków zdrowia dziecka z zespołem Downa jest prawidłowo funkcjonujący układ oddechowy ( stąd tak ważna rola ćw. oddechowych od momentu urodzenia).

        Trudności w oddychaniu charakteryzują się tym, że dzieci oddychają ustami, stąd buzia ich jest ciągle otwarta, nos niedrożny- oddech ciężki. Warunkiem oddychania przez nos jest jego pełna drożność, zwarcie warg i prawidłowy tor oddechowy
( u dzieci z zespołem Downa występuje ograniczenie zdolności do maksymalnego wdechu
i wydechu).

          Do najprostszych ćw. oddechowych należą:

-          zabawa ze smoczkiem (wkładanie i wyjmowanie smoczka – dziecko próbuje zatrzymać smoczek w buzi)

-          starszym dzieciom proponuję ćw. z użyciem płytki przedsionkowej (napinanie mięśni warg powinno odbywać się co najmniej 10 razy dziennie, ćw. nie powinny przekraczać 2-3 min., ponieważ mięsień okrężny warg szybko się męczy ).Ćw.
z użyciem płytki przedsionkowej wykonujemy aż do uzyskania oczekiwanego rezultatu tj. nawyku zamykania buzi i oddychania przez nos. Decydująca jest
tu systematyczność i wczesne podjęcie ćwiczeń.

-          przetaczanie powietrza w ustach z jednej na drugą stronę

-          zabawa w rogalik ( zbieranie powietrza pod górną wargą )

-          nucenie, mruczenie melodii ( przy zamkniętych ustach )

-          cmokanie

-          gwizdanie

-          wciąganie i wydmuchiwanie powietrza

-          dmuchanie na : wiatraczek, świeczkę, skrawki papieru, w gwizdek, na przedmiot zawieszony bądź unoszący się

-          chuchanie

-          wąchanie kwiatów

-          wdech z unoszeniem ramion do góry

-          wydech z opadaniem ramion

-          zabawy ortofoniczne: naśladowanie zwierząt, naśladowanie dźwięków z otoczenia, mówienie prostych, znanych dziecku wyrazów na jednym wdechu   

 Należy również przygotowywać narządy artykulacyjne do mówienia. Ćw. artykulacyjne mają na celu kształtowanie zręcznych i celowych ruchów warg, języka, podniebienia miękkiego, szczęki dolnej, wyuczenie prawidłowego połykania.

Ćw. narządów artykulacyjnych:

-          obrysowywanie kształtu ust

-          leciutki masaż warg

-          uklepywanie warg palcami

-          ściąganie ust w dzióbek

-          zaciskanie i rozchylanie warg

-          parskanie

-          wibracja motoru

-          uklepywanie języka

-          zlizywanie miodu z łyżeczki

-          oblizywanie ust

-          dotykanie nosa i brody

-          naśladowanie odgłosów zwierząt

-          ziewanie

-          chrapanie

-          żucie

-          opuszczanie i podnoszenie szczęki dolnej.

 

Doskonaląc i usprawniając narządy artykulacyjne należy zwrócić uwagę na
ćw. prawidłowego połykania.

       Warunkiem prawidłowego połykania jest wyrobienie odpowiedniego nawyku układania języka. Dzieci z zespołem Downa przy połykaniu wsuwają język między łuki zębowe lub wysuwają go na zewnątrz jamy ustnej. Proces nabywania umiejętności poprawnego połykania jest bardzo powolny i żmudny.

        W nauce prawidłowego połykania można wyróżnić trzy etapy:

1.unoszenie języka,

2. połykanie śliny,

3. picie i połykanie płynów.

 

1.       UNOSZENIE JĘZYKA

 

           Przeniesienie języka z płaskiego, poziomego położenia do pozycji pionowej jest bardzo trudne do opanowania przez dzieci z zespołem Downa. Opanowanie tej czynności wymaga wielu żmudnych prób i błędów:

-          pokazywanie jak można unosić język do góry

-          zabawy z dzieckiem przed lustrem

-          uczulanie czubka języka ( szpatułką, palcem)

-          mechaniczne układanie języka

-          zabawy ze śpiewem.

 

 

2.         POŁYKANIE ŚLINY

 

             Koncentrować się należy na takich czynnościach jak, uniesienie języka
do górnych dziąseł, oparciu języka o podniebienie oraz połknięciu śliny. Do utrwalania nawyku unoszenia języka do podniebienia można wykorzystać krążki dropsów
( dociskanie języka do podniebienia ).

 

3.       PICIE I POŁYKANIE PŁYNÓW

 

Dziecko pije wodę lub inny napój po jednym łyku, kolejno zachowując czynności: nabiera łyk napoju, unosi język, zamyka zęby, połyka płyn.

 

Należy stymulować jak najwcześniej percepcję słuchową.

Celem ćw. słuchowych jest wyrobienie u dziecka wrażliwości na wszelkiego rodzaju szmery i dźwięki.

Należy sprawdzić jak dziecko reaguje na nasz głos, inne bodźce słuchowe .Stymulując percepcję słuchową należy:

            - śpiewać, mruczeć kołysanki – zalewać mową

      - prowokować reakcje słuchowe np. przy pomocy łyżeczki i kubka metalowego

-          dostarczać dziecku różnych przedmiotów wydających dźwięki .

 

Rodzice ciągle powinni przemawiać do dziecka. Te swoiste protodialogii z dzieckiem wynikają z aktualnej sytuacji. Każde słowo skierowane do dziecka, pełne miłości i troski zwraca uwagę malca. Powtarzane ciągle, z pewnością pozostawią  jakiś ślad w pamięci dziecka.

Dotyk, reakcje ruchowe ( ruchy naśladowcze ), reakcje słuchowe i głosowe – to świadome kształtowanie postaw komunikacyjnych.

Wszystkie potrzeby fizjologiczne dziecka mogą być okazją do uzyskania porozumiewania się. Stąd zaczynając od dźwięków prymitywnych, można ułatwić kształtowanie postawy komunikacyjnej.

 

W terapii logopedycznej stosuje się wiele ćw. i zabaw o charakterze wielofunkcyjnym np. :

-          zabawy usprawniające drobne ruchy palców ( bardzo ważne, ponieważ ośrodki
w korze mózgowej odpowiedzialne za ruchy ręki znajdują się blisko ośrodków rządzących wykonywaniem ruchów artykulacyjnych, dlatego też przez usprawnianie motoryki palców rąk osiągamy w logoterapii precyzję wszelkich ruchów artykulacyjnych języka, warg, żuchwy),

-          ćw. i zabawy ogólnorozwojowe,

-          poznanie świata za pomocą wszystkich zmysłów, ćw. oparte na bezpośrednich doświadczeniach dziecka,

-          orientacja w schemacie własnego ciała,

-          m.Ruchu Rozwijającego W. Sherborne- w sesjach przyrządem gimnastycznym są rodzice

-          rysowane wierszyki.

 

To tylko niektóre z propozycji pracy z dzieckiem. Ważnym czynnikiem w terapii dzieci jest szeroko rozumiana współpraca: domu, pedagoga, rehabilitanta, logopedy, psychologa – bez niej nie możliwa jest w pełni realizowana terapia.

Podsumowując należy pamiętać o kilku zasadach usprawniających mowę dzieci:

-          ćw. logopedyczne powinny być wplecione w całościową terapię dziecka

-           zabawa to nauka, a nauka to zabawa, im więcej zabawy tym więcej nauki ( ćw. logopedyczne są dość żmudne i wymagają wiele wysiłku od dziecka – a zatem winny być bardzo atrakcyjne, aby mobilizowały i aktualizowały dziecko)

-          do ćwiczeń usprawniających mowę należy doliczyć materiał językowy atrakcyjny
i dostosowany do poziomu umysłowego dziecka oraz spójny z jego zakresem doświadczeń i potrzeb

-          w każdej sytuacji codziennej wykorzystywać opanowane i utrwalone przez dziecko formy kontaktu z otoczeniem, zarówno językowe i niewerbalne (gesty, mimika, uśmiech)

-          jeżeli dziecko potrafi formułować słownie swoje życzenia, pragnienia wówczas należy dążyć do eliminowania pozajęzykowych form porozumiewania się

-          należy wzmacniać i nagradzać wysiłki dziecka

-          podstawą usprawnienia mowy są dobrze poznane i opanowane umiejętności niezbędne w życiu, stanowiące treść informacji wymienionych przez dziecko z jego najbliższym otoczeniem

-          nie zmuszać dziecka do mówienia, jeżeli samo nie ma ochoty pod groźbą kary.

-         

 

WNIOSEK:

 

-          Dbajmy o wszechstronny rozwój dziecka

-          Włączmy logopedę w terapię dziecka od momentu urodzenia

-          Stymulujmy rozwój mowy dziecka od urodzenia i kształtujmy postawy komunikacyjne

 

   

 

 

Zebrała i opracowała :

                                                                                        neurologopeda  Jolanta Mrozińska

DZIECKO Z WADĄ SŁUCHU W GRUPIE PRZEDSZKOLNEJ

1. Jeśli to możliwe, należy ograniczyć hałas w sali.

2. Posadzić dziecko tak, by mogło widzieć i słyszeć nauczyciela, ale też tak, aby mogło, w razie konieczności, usłyszeć kolegów.

3. Powinno siedzieć tak, by światło padało na twarz nauczyciela.

4. Jeżeli nosi jeden aparat, powinno być nim zwrócone w stronę mówiącego nauczyciela.

5. Dobrze jest pozwolić dziecku na przemieszczanie się tam, gdzie na sali dzieją się ważne rzeczy.

6. Aby zwrócić uwagę dziecka, należy najpierw zawołać go po imieniu.

7. Upewnić się, że dziecko uważa, zanim przekażemy mu polecenie lub zadamy pytanie.

8. Wydając polecenie zwrócić się twarzą ku dziecku.

9. Nie należy chodzić, kiedy się do niego mówi.

10. Mówić zwyczajnym, prostym językiem, nie upraszczać form gramatycznych.

11. Mówić w sposób naturalny, w normalnym tempie i z normalna intonacją. Unikać przesadnej artykulacji i głośnego mówienia.

12. Mówiąc lub czytając na głos uważać, aby nie zasłaniać twarzy dłońmi, czy książką.

13. Nie mówić będąc odwróconym do dziecka plecami.

14. Podczas prowadzenia zajęć używać jak najwięcej pomocy wizualnych.

15. Dać dziecku czas na odpowiedź. Być może będzie ono potrzebowało upewnienia się, czego od niego oczekujesz.

16. Jeśli dziecko nie odpowiada na pytanie, trzeba powtórzyć je na wypadek, gdyby nie uchwyciło początku pytania. Jeśli nadal nie odpowiada, podać pytanie w innej formie.

17. Sprawdzić, czy dziecko zrozumiało, co zostało powiedziane. Należy polecić mu wyjaśnić lub powtórzyć pytanie. Jeśli zapytamy, czy zrozumiało, niemal zawsze odpowie, że tak. Dziecko nie chce być inne od reszty dzieci.

18. Zadając pytania unikać takich, na które dziecko musi odpowiedzieć „ tak” lub „nie”.

19. Uświadomić sobie ograniczone możliwości korzystania z radia.

20. Zachęcać dziecko, aby dawało znać, że czegoś nie usłyszało lub nie zrozumiało.

21. Dobrze jest, kiedy dziecko z wadą słuchu ma kolegę, który może być mu pomocny lecz z drugiej strony zachodzi niebezpieczeństwo, że dziecko z wadą słuchu będzie niesamodzielne, polegające zbytnio na innych.

22. Gdy chciałoby włączyć się do rozmowy grupowej można mu pomóc wyjaśniając , o czym ona jest.

23. Upewnić się zawsze należy, czy dziecko wie, za co zostało skarcone. Mogło nie zrozumieć, czego się od niego wymaga.

24. Uświadomić sobie, że dziecko może słyszeć raz lepiej, raz gorzej.

25. Wykorzystywać każdą sposobność do indywidualnej pracy z dzieckiem.

26. Sprawdzać, czy aparaty dz. dobrze funkcjonują, czy są dobre baterie.

27. Pamiętać, że aparat słuchowy nie czyni z dziecka osoby słyszącej.

28. Pamiętać, że wada słuchu nie jest związana z inteligencja.

29. Należy rozróżnić słyszenie od rozumienia. Nawet jeśli dziecko słyszy wszystko wokół, niekoniecznie rozumie mowę. Może bowiem posiadać mały zasób słów, ale jego umiejętności rozumienia i tworzenia poprawnych gramatycznie wypowiedzi są ograniczone.

30. Ważna jest samodzielnośc dziecka na miarę jego możliwości i umiejętności. Należy zwrócić uwagę na to, czy dziecko nie wykonuje jakiegoś zadania, bo nie potrafi go rozwiązać, czy tez nie zrozumiało jego treści.

31. Dzieci rozpoczynające naukę czytania maja problemy z rozumieniem pojęć- sylaba, głoska, samogłoska, spółgłoska, litera, dwuznak, wyraz, słowo, zdanie…

32. Kłopot może tez sprawiać rozumienie i zapamiętywanie najczęściej używanych poleceń:

- podziel wyraz na sylaby,

- jaką głoskę słyszysz na początku słowa,

- wymień słowa zaczynające się na głoskę,

- podziel słowo na głoski,

- jakie znasz samogłoski,

- policz samogłoski w słowie.

33. W trakcie ćwiczeń analizy i syntezy słuchowej dz. powinno widzieć obraz graficzny wyrazu lub zdania.

34. Dz. z wadą słuchu potrzebuje dużej ilości ćwiczeń i powtórzeń.

35. Trudności z rozumieniem poleceń wynikają zarówno z ograniczonego słownictwa jak i słabej pamięci słuchowej. Trzeba często pokazać, jak ma być wykonane polecenie, a potem jeszcze sprawdzić, czy zrozumiało.

36. Dz. maja problemy z przyswojeniem i zapamiętaniem pojęć matematycznych: więcej, mniej, dużo, mało, tyle samo…

37. Częściowym rozwiązaniem problemów słuchowych w grupie jest system FM. Nie jest on jednak chętnie używany przez dzieci.

                                                                             

                                                                                                                                     Zebrała i opracowała :

                                                                                                                      surdologopeda      Marlena Szurgot